Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log

23 september 2003 - huwelijksreis en premiere
Meer dan twee maanden zijn voorbijgegaan sinds het laatste stukje in mijn logboek.Twee intense maanden.
Als een film zie ik beelden achterelkaar verglijden van de dagen en uren die ik in die tijd heb beleefd.
In de dagen voor de lange fietstocht met Rob naar de Drome in Zuid – Frankrijk heb ik met Martijn onze regisseur gewerkt aan de laatste puntjes voor het programma. Het zat.
Ik had me voorgesteld dat ik al fietsende naar Frankrijk tijd genoeg zou hebben om nog eens door de voorstelling heen te gaan met mijn gedachten, maar dat viel tegen.
Nergens anders heb ik aan gedacht dan: ‘ hoe kom ik deze berg op’ en… ‘ mijn god wat mooi’ En dit twaalf en een halve dag lang. Je raakt in een absolute roes door de stilte van het uitgestrekte landschap. Wat je hoort behalve de vogels, is het klikken van het schakelen op je fiets en je eigen ademhaling wanneer je moet klimmen. Het werd wel heel erg warm. En steeds warmer. De laatste klim was zwaar en eindelijk kwamen we aan in ons dorpje in de bergen. Op de fiets…De dorpsjournalist heeft er een foto van gemaakt, van ons met onze fietstassen en het zal deze maand in de streekkrant verschijnen. Dertien dagen had ik niet gezongen en dertien dagen had ik niet of nauwelijks nagedacht, want de wijdte zong en het gras en de bomen en de vogels zongen en alles was al bedacht. En zo zaten we in ons kleine huisje in de Drome aan de keukentafel met een bloknoot en een geleende gitaar van Inkie; een Vlaamse kunstenares, die daar woont. Een leeg hoofd is blijkbaar zeer ontvankelijk voor inspiratie. Zowel bij Rob als bij mij. Op de eerste melodie die ik maakte schreef Rob de tekst ‘ Late liefde.’Later schreven we nog twee liedjes. Alhoewel ons theaterprogramma al klaar was, kon ik het uiteindelijk niet nalaten om ‘Late liefde’ alsnog op te nemen in onze voorstelling. Cor begeleidt me hierbij prachtig op zijn gitaar.

Inmiddels hebben we twee try-outs gedaan die op een paar hele kleine dingen heel goed zijn verlopen en ontvangen en we hadden geen twijfels meer voor de première die afgelopen vrijdagavond in het Philips Muziek Centrum in Eindhoven plaats heeft gehad.
Het was helemaal goed! En het was helemaal te gek! Het programma staat als een huis en voor ons is het alleen maar heerlijk om er in te spelen. Het zingen vermoeit me niet. Ik kan vrijelijk over mijn stem beschikken en elke nuance aanbrengen die ik wil. Het samenspel met die jongens is daardoor wat mij betreft optimaal. We horen van elkaar steeds kleine nieuwe verrassingen.
De hele avond had voor mij zo’n gezag; iets plechtigs. Het gebouw, het publiek en wij ook.
Ik hoorde de eerste tonen van Fadista en ik kwam op. Plechtig.Het is een ingehouden passie die beloften doet. Al zingend en spelend gaan er zoveel lagen van gevoelens door me heen. Van een heel leven. En vanuit een soort vitale rust krijgt het vorm en plaats.
Ik ben ontroerd dat ik nu, in de kracht van mijn leven dit kan doen, met de juiste mensen om mij heen. Gerard, Cor, Eric, Ankie en niet te vergeten Rob.Na afloop was het feest. Wij kwamen de grote trap af en haast het voltallige publiek wachtte ons op in de hal onder een zeer warm applaus. Er was champagne en tal van lieve begroetingen en een auto vol bloemen.
Er waren alleen geen bitterballen.
We kregen een prachtige recensie in het Eindhovens Dagblad.
Zondagochtend stonden we in De Doelen in Rotterdam. Koffieconcert. Het was weer feest.
Het is dus ook een programma voor een groot publiek. Dat is gebleken.
Lenny