Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log
2004november
september
juni
april

09 november 2004 - pappa maakt een mooie foto
plaatje
plaatje
Beste site bezoekers,

Vrijdag 8 oktober ging ’s ochtends om 9 uur de telefoon in ons huisje in de Drome in Frankrijk. De volgende dag zouden we terug gaan naar Nederland en overal op de grond stonden vijf literpakken wijn die we voor vrienden, muzikanten en voor eigen gebruik hadden ingeslagen. Het was Sharon, mijn oudste dochter vanuit haar huis in Tel Aviv. “ Ik dacht dat jullie nog in de Sinai waren “ zei ik. “ Mamma, we zijn net thuis aangekomen. We zijn gisterenavond allemaal aan de dood ontsnapt”
Mijn twee dochters Daphna en Sharon en haar man Avi en zoontje Ozz waren voor een paar dagen op vakantie in het Bedoienenplaatsje Ras ha Satan . Het ligt in Egypte, vlak over de grens van Israël, aan de Rode zee in de Sinai woestijn. Het was Loofhutten vakantie en er waren veel jonge Israëliërs. Het is voor hen de meest geliefde plek om naar toe te gaan omdat het een oase is in hun belaste bestaan. ‘ s Avonds kijk je vanuit je eigen hutje naar de weerspiegeling van de maan in de nachtelijke zee en naar de adembenemende schittering van de sterrenhemel. Mensen praten met gedempte stem en soms hoor je een groepje zachtjes zingen bij een gitaar. De klanken en je eigen gedachten of woorden worden daar opgezogen in de sfeer van tijdloosheid.
Zo zat dat clubje familie van mij, samen met hun vrienden bijeen. Ozz lag heerlijk te slapen in het hutje toen er om halftien een bom afging. De aarde beefde, de explosie was zo groot als een huis. Ozz huilde, er kwam weer een explosie. Sharon was in shock. Daphna pakte Ozz en liep er mee de zee in. “ Allemaal gaan liggen op de grond” zei Avi. “ We moeten weg” zei Sharon. Avi keek of er geen explosieven onder de auto waren bevestigd. Ze vertrokken. Toen ze na een angstige rit vlak voor de Egyptisch- Israëlische grens aan kwamen was er een zware explosie geweest in het Hilton hotel. Mensen liepen bebloed en verdwaasd in hun pyjama’s op straat. Er waren vele doden..

De deken van onmacht was over me heen gevallen.
Ik ken die plek waar ze geweest zijn in de Sinai. Rob en ik zijn er in het voorjaar ook met ze geweest. Wat een schokkend contrast!

Ik moest dit vermelden omdat er voor mij iets veranderd is sindsdien.
Vlak na de moord op Theo van Gogh kroop ik onder die deken van onmacht uit en pakte mijn gitaar. Ik had de laatste tijd moeite gehad om te zingen en spelen. Ik pakte dus weer mijn gitaar en begon vrijwel meteen een nieuwe melodie te zingen. Ik was meteen gegrepen door de cadans waarin ik me begaf. Een roes, een droom die bijna een dag duurde. De muziek was klaar en ik wist ook waarover het moest gaan. Over onze kinderen. Over de wereld die wij ze hebben willen geven. Over onze dromen die illusies werden. Steeds moest ik kijken naar een foto die Sharon mij stuurde via e-mail waarin Ozz in een schommeltje zit met zijn vriendje Amir. Op de foto is Amir een jaar en Ozz (r)bijna 11 maanden. Ze kijken allebei zo vertederend en vol vertrouwen en overgave.
Dit is echt en het bestaat. Hoe lang nog? En het andere, dat bestaat ook. En ik kan er niet meer omheen. Ik moet het vervatten in het dagelijks bewustzijn. Dit wilde ik in het liedje hebben. Rob snapte het meteen. Hij maakte de tekst. Ook bijna in een adem.Het is gelukt. Het lied is klaar. En dat met die twee kindjes in de schommel zit er ook in. Het liedje heet: “Papa maakt een mooie foto” Het was al afgesproken dat ik a.s vrijdag bij Paul de Leeuw zou komen. Ik zou een liedje zingen met Cor Bakker. Iets van mijn programma. Ik dacht aan “ De vlucht” of het nieuwe liedje “ Sanne”, maar toen ik hier mee bezig was dacht ik: “ Misschien kan ik het wel als duet zingen met Paul” temeer daar het van toepassing is en hij ook twee kleine kindjes heeft. Rob stelde het voor aan de redactie en Paul wilde het liedje natuurlijk horen Het liedje was nog geen uur klaar, of ik zat al bij Cor, onze Cor (Mutsters) in zijn studio. Ik was er om halftwee en om halfvier moest hij vertrekken voor een optreden met Ton Engels. In anderhalf uur hebben we het gerepeteerd en opgenomen. Helemaal geweldig, die Cor.
Hij pakte de mandoline en zong glas zuiver de tweede stem die voor Paul bedoeld is. Voor zessen was de cd op de post naar de redactie van ‘ Pa Paul’. De volgende dag speelden we het voor het eerst met de band in Katwijk en een dag later in Den Haag. Het lied is nu al niet meer weg te denken in het programma. Zonder dat is het niet compleet!
Er zijn trouwens een paar behoorlijke veranderingen in het programma gekomen. Spannende, leuke en mooie veranderingen. Kom maar gauw naar een voorstelling; we zijn op ons best!

Lenny