Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log

05 maart 2005 - alle dingen, alle jaren

Alle dingen alle jaren
Beste site bezoekers

Als een bloembol onder de grond heeft mijn creatieve vermogen zich deze winter verschanst, om nu door de bodem en de late sneeuw heen te breken met mijn eerste voelsprieten.
Ik hoop dat dit als een aannemelijk excuus aanvaard kan worden om het feit dat ik te lang niet in mijn logboek geschreven heb. Nu dan…
Ik heb een spannend gevoel van belofte; alsof alles wat eindig is uit zijn voegen barst voor het nieuwe; kijk wat er nu in het Midden – Oosten gebeurt! [ unbeschriehen – afkloppen ] We zijn laatst naar een lezing geweest van Salomon Bouman, de Israël correspondent die lang in het N.R.C. geschreven heeft. Het was duidelijk en hoopvol1 Hij heeft een boek geschreven over het Midden Oosten. Gewoon kopen!
Maar dat is niet het enige, behalve dat er twee dochters van ons zwanger zijn [Rob’s dochter Sjewa en mijn Sharon] voel ik me ook zwanger van onze volgende cd. De melodieën trekken heel duidelijk en krachtig door me heen en alhoewel de melodie er haast in een halve dag is, duurt het soms nog dagen voor ik het zo spannend en harmonisch mogelijk heb kunnen voltooien. A.s. donderdag gaan de jongens en ik hier repeteren. Een nieuw lied dat helemaal klaar is. Het heet “ Alle dingen alle dagen.” De tekst is van Herman Pieter.
We hebben al twee nieuwe liedjes in ons theaterprogramma. “ Sanne” en “ Pappa maakt een mooie foto” “ Sanne zing ik, omdat het erbij gekomen is als toegift. Hiervoor heb ik ook de tekst geschreven. Dat liedje is er in een adem uitgekomen. Puur en ongeschonden. Dat hoor je. Ik verheug me er altijd op om het te gaan zingen. En ook “ Pappa maak een mooie foto” is heel lekker gaan klinken. Niet meer weg te denken in het programma. Die tekst heeft Rob gemaakt, maar verder zijn er nog vijf melodieën waarvoor hij naar ons huisje in Frankrijk moet. Daar is het zo rustig en stil. Geen computers en geen t.v. Alleen de huiskamer, een soort grote keuken, met de tafel in het midden waaraan gegeten en gewerkt wordt.
In deze tijd waarin er geboekt wordt voor het volgend seizoen en Rob daar heel druk mee bezig is, kan hij vanzelfsprekend niet ook nog eens creatief zijn. Ondanks de recessie in de theaters, omdat er steeds minder subsidie beschikbaar is voor de cultuur, en wij een productie in opbouw zijn en bij de kwetsbaren behoren, ben ik tevreden over de boekingen voor het volgend seizoen. Het gaat weer lukken en er zit een enorme groei in onze voorstelling. Zowel wat betreft het bezoekersaantal, [ we zijn steeds vaker uitverkocht], als wel wat er op toneel gebeurt. ‘ Op de grens…” wordt niet alleen door de mensen als een feest ervaren; wij vinden het een feest om het te kunnen doen. Zaterdagavond tijdens de nazit in theater Landgraaf sprak een bezoeker Eric Coenen onze bassist aan met de woorden; “ we hebben toch zo erg genoten…” en toen zag ik Eric zijn hand schuin voor zijn mond houden, zoals mensen doen die niet willen dat anderen dit ook horen, en ik hoorde hem zeggen: “Misschien is dat niet gebruikelijk, maar ik ook!”
En Will Maas onze toetsenist, die hoort er al helemaal bij. Vaak zie ik Cor tijdens de voorstelling even aangenaam verrast opzij naar Will kijken. Hij wordt steeds vrijer en ik geniet van zijn nieuwe inbreng en de cadans waarop ik kan leunen en vliegen.
De nieuwe c.d is dus volop in de maak en misschien doen we al heel spoedig het nieuwe lied “ Alle dingen alle jaren” in het theaterprogramma. Ik kan er niet mee wachten.

Lenny