Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log
2006maart

11 maart 2006 - het verlangen naar vrede
Beste site bezoekers,

We zijn alweer een flink end op weg in dit nieuwe seizoen en ons programma ontwikkelt zich nu van binnen uit. Dat wil zeggen dat de vorm van het programma nu zo vertrouwd is dat er nu alle vrijheid is om te spelen met de interpretatie en met de nootjes. Een levend organisme dus dat heel natuurlijk aanvoelt.
Het is interessant te kijken waar de stroom die de laatste tijd zo goed op gang is mij en ook ons straks naar toe zal voeren. Er was bv.een tijd waarin ik toegaf aan mijn spirituele gevoelens en dat heeft geresulteerd in een aantal cd’s die mijn eigen innerlijke reis beschreven. Dat was ook de tijd waarop ik mijn stem verloor en de afhankelijkheid van mijn stemgerelateerde persoonlijkheid kon doorzien en doorbreken. Typerend is dat mijn laagste tonen pas na zeven jaar terugkwamen. Tegelijk in de tijd waarop ik weer landde op aarde met alles wat ik daarvoor ervaren had.

Mijn liedjes zijn altijd een weerspiegeling van mijn leven en de laatste tijd heb ik heel veel over kinderen en vrede gezongen. Of althans; het verlangen naar vrede. Het is in tegenspraak met mijn eigen vroegere principe, en dat principe luidde: ieder mens moet eerst de vrede in zichzelf vinden en dan pas kan er vrede in het algemeen komen. Dat klopt ook wel, maar het betoog is zo sluitend dat het alleen maar een illusie kan zijn. Ik ben er dus op teruggekomen. Ik kan geen vrede in mezelf voelen als ik in onmacht toe moet zien hoe mensen en vooral kinderen lijden aan geweld. De waarheid is een paradox. Mensen lijden aan idealen, ideeën en dogma’s waardoor ze zichzelf en anderen in gevaar brengen. De onschuldige kinderen die nog ongeprogrammeerd zijn, zijn het symbool van de onschuld die in ons allemaal zit.

De bom die ontplofte zo’n 50 tot 100 meter van mijn kinderen en kleinkind vandaan, vlak over de grens van Israël in Egypte, heeft het zwijgen in mij doorbroken. Of het helpt dat ik er over zing is een andere vraag. Ik vind in ieder geval dat ik er gehoor aan moet geven omdat dat natuurlijk is. Ik sprak laatst met Herman van Veen en hij beweert dat we wel degelijk iets kunnen doen. Dat is een bevrijdende gedachte en ik zoek nog naar een vorm om mijn gedrevenheid vleugels te geven. Voorlopig laat ik het bij de invallen die ik krijg als het om liedjes gaat. Het laatste lied dat Rob en ik gemaakt hebben hierover heet ‘Zeven kleuren kleine kinderen.’

Ik had een droom dat mijn kleinzoontje Ozz die nu twee is, in een rij liep, hand in hand met allemaal verschillende kleuren kinderen. Ze waren heel gelukkig en ze dansten en zongen. Ze slingerden zich door een menigte mensen heen, maar de meeste mensen zagen deze kinderen niet en gingen niet opzij. In de droom zei ik: “ Ga eens opzij, zie je niet dat die kinderen erdoor willen?” Dit idee hebben we vervat in een lied dat we hebben geschreven toen de NCRV mij vroeg een kerstgedachte op muziek te zetten.
‘Zeven kleuren kleine kinderen die spelen met elkaar. Zeven kleuren kleine kinderen met zeven kleuren haar.’Enz.. ‘En de vaders van die kinderen die vechten met elkaar. Op de maat van mooie leuzen, want dan is dat niet zo zwaar’. enz…
‘Ooit waren de vaders kinderen en speelden met elkaar. Maar de regels van het spel die werden anders jaar na jaar.’Enz….
‘Kijk daar is de hemelboog. Hoog boven elk land. Daar zijn we nog kinderen en spelen hand in hand’
Op het laatst doe ik een oproep aan alle moeders van die kinderen. ‘Sta op met al je kracht en zeg je mannen en je zonen dat ze die kinderen erdoor moeten laten.” Dat is ongeveer de strekking van het lied. We doen dit lied altijd als toegift omdat de mensen daar gelukkig altijd om vragen. Want pas als ik dit kan zingen is voor mij het programma af.
Lenny Kuhr