Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log

22 mei 2007 - de relatie met mijn liedjes
Beste sitebezoekers,

De relatie die ik met mijn liedjes heb is onvoorwaardelijk. Ik heb met ieder van ze een speciale band.
Sommigen blijven een tijdje bij me en verdwijnen even later weer uit het zicht. En als ze weer terugkomen is het weer feest. Sommigen zijn deel van mijn adem en willen altijd opnieuw gezongen worden. Vanzelfsprekend.
Er zijn regelmatig van die glansmomenten in onze theatertour, waarop zo’n lied dan in mijn beleving als een bruid over de loper naar het baldakijn wordt gebracht. Die momenten, daar gaat het om en die wilde ik zo graag vastleggen voor het jubileumalbum. Dat komt ze toe. Om dat te kunnen hebben Cor, Will, Jurre, Sjoerd, en ik, hier bewust een heel seizoen naar toegeleefd.
In vier concerten wilden we veertig liedjes uit veertig jaar op die manier registreren. En het lijkt te gaan lukken. We hebben twee van de vier spannende concerten achter de rug. Studio Markant in Heeze hebben we omgebouwd tot een theaterzaaltje, waar ongeveer vijftig mensen in kunnen. De bezoekers hadden vaak een lange reis achter de rug. Er waren zelfs mensen die uit het buitenland kwamen. Ook zag ik een paar vertrouwde gezichten van bevriende muzikanten. De stemming was gespannen en verwachtingsvol. Als na een hele middag soundcheck en repetitie dan eindelijk het rode lampje aangaat dan moet het gaan gebeuren, ondanks alle zenuwen en gedachten zoals: “Waar ben ik aan begonnen?”
Uiteindelijk, na alles te hebben teruggeluisterd weten we dat we minstens twintig liedjes hebben gevangen zoals we ze wilden vangen. Die hoeven dus niet meer over in de volgende twee komende concerten a.s 7 & 8 Juni. Een lied dat in de categorie ‘deel van mijn adem’ thuishoort nl. ‘Over duizenden wegen’ dat stond er geweldig op, alleen mijn gitaar was onzuiver. Da’s dan achteraf heel jammer en die doen we gewoon opnieuw. Ik zei, na het terugluisteren tegen Cor, hij doet de muzikale productie van dit project,: “Weet je wat ik denk? “ Hij zei: “Dat je nog nooit zo’n mooie plaat hebt gemaakt” Ik zei: “Hoe raad je dat” “Omdat dat zeker zo is” zei hij. En hiermee wil ik niets afdoen aan alle andere platen die ik heb gemaakt, maar deze live flow en die extra spanning en dat beetje overspraak van instrumenten en stemmen op elkaars sporen [ daar hou ik heel erg van ] en dat intieme van een lied dat je op zo’n moment samenspeelt terwijl het rode lampje brandt, dat doet het hem.

Ik vond een gedicht dat ik jaren geleden eens schreef.

Een lied

Gevoelens golven
Klanken kleven als natte kleren
smachtend om mijn lijf

Klinkers trek ik uit de grond
Ze vullen vol
van wang tot wang mijn mond

Woorden drinken van mijn wezen
Gister, morgen
ligt verborgen
van voet tot hoofd
van hand tot voet
en weet de weg naar buiten

Een lied verlangt naar harmonie
en zoekt zich aan te sluiten
bij al wat is,
al wat was
en al wat komen gaat