Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log
2008december
november
september

03 november 2008 - in de maneschijn
plaatje
Lieve mensen,

Nu we het tweede seizoen zijn ingegaan van Veertig jaar verliefd kan ik van uit de grond van mijn hart zeggen dat ons programma veranderd is. De liedjes zijn, op wat kleine wijzigingen na niet veranderd, maar onze interpretatie en de stemming op het toneel hebben gewonnen aan subtiele kracht.
Vorig seizoen hebben we vaak gewisseld van bezetting, van band [ Frans piano en zang, Cor gitaar en zang Mischa bas en zang ik gitaar en zang ]naar trio, [ Cor, Mischa en ik ] afhankelijk van de grootte van het theater en het beschikbare budget.
Mischa verving Jurre vorig seizoen en speelde nog een tijd met bladmuziek. Dit seizoen is de bladmuziek weg  en is hij als een god gaan spelen. Op een of andere manier ontstaat er nu er in de trio optredens een subtiele kracht die mij vleugels geeft, waardoor ik dezelfde liedjes anders ervaar en voel dat er hoe dan ook intentioneel iets heel essentieels  ten goede veranderd is. Als toegift zingen en spelen we zelfs een nog nooit eerder door mij in theater uitgevoerd lied “In de maneschijn “zonder enige versterking op de rand van het toneel. En het publiek zingt, zonder het lied ooit gehoord te hebben, zachtjes “In de maneschijn “mee. Dat liedje heb ik twintig jaar geleden gemaakt, toen ik uit de tuin van mijn buurman, die leraar Frans was, zijn pas geslaagde havo scholieren zachtjes Franse canonliedjes hoorde zingen. Ik werd getroffen door die vredige sfeer en dacht: “Dit is iets van alle tijden. Mensen vinden het altijd fijn om met elkaar in een tuin, of bij een vuurtje, zachtjes liedjes te zingen. Zo’n liedje wil ik ook maken. Diezelfde avond maakte ik de melodie van het liedje “In de maneschijn “ De titel van het liedje zong ik ook al. Herman [ Pieter de Boer] heeft er de andere dag een prachtige tekst op geschreven. Helemaal de spijker op de kop. Ik wist meteen dat het een steengoed liedje was. Vreemd genoeg wist ik toen nog niet wat ik er zelf mee moest doen en op een dag werden Herman en ik gevraagd om een kindermusical voor de landelijke Boomfeestdag te schrijven. Toen hebben we dat liedje erin vervat.Ik speelde daar een klein rolletje in als boswachter en zong uiteindelijk dat liedje samen met de kinderen. Ik hoorde van de ouders van de kinderen, dat zowel de ouders als de kinderen het liedje niet uit hun hoofd kregen. Bij de uitvoering van die musical, dat was in 1993,  gebeurde er iets vreemds met mijn stem; Ik kon ineens geen lage tonen meer zingen. Een week later kon ik ook geen klinkers meer zeggen. Dit heeft meer dan een jaar geduurd en pas zeven jaar later had ik mijn normale kracht weer terug. Dit allemaal terzijde. Maar goed, ik heb het liedje nu herontdekt en zing het nu met ontzettend veel plezier. Mijn dochter Daphna, die zelf muzikant en zangeres is, was vorige week over uit Israel. We hebben een fantastische week gehad. Zij speelt niet onverdienstelijk mondharmonica en bij een voorstelling in Weert, heeft zij in de toegift dit liedje met ons meegespeeld. Ik vond het een prachtig moment. Het staat zelfs op Youtube.  We hebben er ook een studio opname van gemaakt in het Koekoeksnest  van Cor en Daphna speelt daar natuurlijk ook op. We brengen het liedje deze week uit op singel. Misschien draaien ze het af en toe in deze donkere dagen voor kerst.

Nu heb ik nog iets leuks te vertellen:
Volgend seizoen komen er twee voorstellingen. Beide voorstellingen doe ik met kleine bezetting. Daar heb ik bewust voor gekozen. Eentje met Cor en Mischa. Dat programma gaat heten:  “Dichtbij”, of mag ik dat nog niet zeggen? Dat wordt een voortzetting in de lijn waarop we nu zo geïnspireerd zijn, maar dan zeker met nieuwe liedjes. Een heel puur programma, dat iets totaal vanzelfs heeft. Dat zo dichtbij is dat je niets kunt en wilt verdoezelen.

Het tweede programma wordt met Frans de Berg Piano en met Ralph Rousseau Viola da Gamba. Dat is een geweldig instrument dat iets is tussen gitaar, cello en viool. Het heeft zeven darmsnaren. Je wordt onmiddellijk teruggevoerd naar de Middeleeuwen als je het hoort.  Ik heb Ralph leren kennen toen hij mij vroeg of ik zijn nieuwe cd met het Matangi strijkkwartet en Hein van der Gein, genaamd “Chansons d’amour" in ontvangst wilde nemen tijdens de publiek en persvoorstelling in Amsterdam. Uiteindelijk hebben we tijdens die uitvoering twee liedjes samen gedaan. “Cent mille chansons “van mijn lieve en helaas veel te vroeg overleden collega Frida Boccara. Zij heeft in 1969 samen met mij voor Frankrijk het Eurovisiesongfestival gewonnen. We zijn naderhand een beetje vriendinnen geworden die, als we samen optraden aan de zelfde tafel gingen zitten en die elkaar af en toe belden. Toen ik mijn stem kwijt was, troostte zij mij door de telefoon. Niemand kon beter voelen dan zij, hoe zoiets moest zijn. Voor mij was het zingen van haar lied een stil en eerbiedig eerbetoon aan haar. Het tweede lied dat we samen deden is een lied van mij en is op mijn cd Panta rhei gearrangeerd door Frans de Berg. Het heet; De berg en het meer. Nu deden we het in deze bezetting met strijkkwartet, bas en Ralph op de Viola da gamba en ik gitaar en zang natuurlijk. De uivoering van beide liederen zijn, hoe kan het ook anders, te horen en zien op Youtube. Cent mille chansons en De berg en het meer
Het klikte zo enorm tussen Ralph en mij en toevallig was tijdens de repetitie die we bij ons thuis hadden Frans er ook, omdat wij die middag ons Schubert programma moesten doornemen. Er was een prachtig wederzijds respect tussen de heren musici en ik voelde een bepaalde verwondering die altijd de grondslag is voor inspiratie. Het heeft er toe geleid dat wij met zijn drieën volgend seizoen vanaf half oktober t/m december een voorstelling gaan geven die gaat heten: “Troubadours van alle tijden “ [ of mag ik dat ook niet zeggen? ] Wij laten de vroegste liedjes horen vanaf Dowland en Hume, waarvan de laatste in dezelfde tijd speciaal voor Viola da Gamba schreef. De Troubadours zijn de [singer]songwriters van alle tijden, dus ook Schubert mag meedoen en we hoorden al hoe prachtig de Viola Da Gamba, of liefkozend, “de Gamba” klinkt bij sommige Schubert liedjes. Spannend dus allemaal, en nu ik mijn huiswerk voor vandaag gedaan heb, d.w.z. dat ik jullie deze mededelingen gedaan heb door middel van deze brief, ga ik weer gezellig een beetje studeren terwijl ik luister naar de opname die we maakten tijdens onze laatste repetitie van Hume en Dowland waarin Frans braaf mijn zangpartij heeft ingespeeld onder de prachtige begeleiding van Ralph.
Tot de volgende keer weer. Lenny