Lenny Kuhr op facebook Lenny Kuhr op twitter
Lenny's Log

05 mei 2015 - Vrede en bevrijding

Moederhart. 

Het is zomer 2014. Oorlog in Israel. Mijn dochter Sharon en de kleinkinderen zijn twee weken bij ons in Frankrijk. Als we op de terugweg zijn van Marseille waar we ze op het vliegtuig naar Tel Aviv hebben gezet horen we op de radio dat de Hamas heeft aangekondigd vliegveld Ben Gurion aan te vallen met raketten. Ze zijn veilig geland maar je snapt mijn emotie. En toen ze thuis gekomen waren gingen de raketaanvallen door.

Als er raketten naderen gaan de sirenes af en heb je anderhalve minuut om de schuilkelder te bereiken. Als je geen schuilkelder in je huis hebt dan moet je naar de dichtstbijzijnde.

Een week later was Lihi, mijn kleindochtertje jarig, ze werd 9. Ik facetimede haar en zong Lang zal Lihi leven, het meisje lachte en zong mee. En opeens gaan de sirenes af. Lihi laat de Iphone uit haar hand vallen maar hij staat nog aan. Ze roept 'mamma we moeten naar de schuilkelder' en haar moeder roept 'shit, ik ben niet aangekleed’ (ze kwam onder de douche vandaan). Omdat ze geen schuilkelder hebben moeten ze naar de buren binnen anderhalve minuut en dat lukte dus niet. Ik hoort mijn dochter zeggen 'kom maar hier staan, hier is het veilig’ en dat betekent dat ze onder de deurpost staan en dat is niet echt geruststellend. Als het alarm voorbij is komt Lihi weer aan de Iphone. Ze is in 5 minuten 10 jaar ouder geworden, de lach is van haar gezicht, ze ziet grauw en in haar ogen zie ik angst.

Dan zingt ik het lied dat ik voor haar 5e verjaardag maakte en dat net zo als zij Lihi heet. Daar wordt ze weer een beetje vrolijk van en ik ook.

Dit alles maakte dat ik de hele zomer geblokkeerd was in mijn expressie. Waar we normaliter in Frankrijk nieuwe liedjes maken heb ik de hele zomer geen gitaar aangeraakt. Ik was gevangen in de dualiteit. Het nieuwe seizoen naderde en ik vroeg me af: Hoe kan ik straks op het podium staan , ik zal er in mijn programma toch iets mee moeten doen want als ik er niets over zeg ben ik niet geloofwaardig.

Ik was ook kwaad, kwaad over het feit dat er ondanks al onze intelligentie, blijkbaar nog steeds niet in staat zijn om conflicten op te lossen anders dan met oorlog en geweld. En dat daardoor nog steeds kinderen moeten rennen voor hun leven, in Israël, in Gaza, Syrië, Irak, de Ukraine, Kenia, Somalië en ga zo maar door. Dat er nog steeds meer kinderen hierdoor gedood worden dan door welke andere oorzaak ook. En dat de oorlog maar doorgaat. En dat de oorlog een mannenzaak is. En hoe sta je daar dan in als vrouw? 

Het is te makkelijk om de mannen de schuld te geven. Wij vrouwen zijn ook verantwoordelijk. Wij voeden onze zonen op, wij voeden ook onze mannen op. Wij willen niet dat onze zonen en onze mannen sneuvelen. En als ik wij zeg bedoel ik alle vrouwen met een moederhart, ook de vrouwen aan de 'andere kant', de vrouwen die we vijand noemen.

Maar het vijanddenken is wat we los moeten laten. Het steeds weer creëren van vijandbeelden is een fictie. De vijand van vandaag is de compagnon van morgen, een geschiedenisles die maar niet geleerd wordt.

Wij vrouwen hebben de sleutel van verandering in ons moederhart. wij kunnen ons verbinden in ons diepe verlangen naar vrede. Wij kunnen onze handen uitstrekken en elkaar vast pakken. Niet alleen onze gelijkgezinde zusters maar ook de zusters die in het gevecht aan de andere kant staan. Het je verbinden creëert een energie die op den duur het geweld zal doen stoppen. Niet op korte termijn, zo reëel ben ik wel, maar op de lange duur zal dit effect hebben.

En dan ineens, op de fiets vanuit Nuenen naar huis valt er een tekst in me. En thuisgekomen heb ik er direct muziek op gemaakt. Moederhart heb ik het genoemd.

Het is mijn oproep aan alle vrouwen van strijdende partijen om zich te verenigen in hun diepe verlangen naar vrede en eenheid. Maar ook een oproep aan alle mannen met een moederhart.